این انتظار سرد، مرا پیر میکند
تا کی کنار در و ... ؟! از بس نشستهام
خون، جای اشک، چشم مرا سیر میکند
یک روز خوبم و یک روز ... ؛ بیخیال!
حالم ، بدون حادثه تغییر میکند
با خود خیال میکنم امروز، میشود
دل را گرفته در غل و زنجیر میکند؟
امشب کدام برکه در آغوش میکشد
ماه مرا؟ زمانه چه تقدیر میکند؟!
دارد عذاب میدهد این فکر لعنتی
امروز هم ـ خدا نکند ـ دیر میکند!؟
فایل صوتی این شعر را گوش کنید.
چکیدة درد*
مفاعلن فعلاتن ، شروع یك غِصّه است
شروع قصّه درد و شروع صد غُصّه است
زمین كه عصرِ یخی را دوباره از سر كرد
صدای هِق هِِق باران زمانه را كر كرد
علی شروع همین ماجرای تاریخی است
علی شروع حقیقت برای تاریخی است
زمین به نحو عجیبی مُچاله شد اما
علی برای بقاءاش قباله شد اما
***
علی كه روی حصیری شبانه میخوابید
درون چاه غریبی همیشه مینالید
علی كه نور وجودش همه اهورایی است
علی كه نفخة اصلِ دمِ مسیحایی است
علی كه اسوه دینداری و فداكاری است
علی كه عین نمازش ندامت و زاری است
علی كه تاجِ خلافت به پشت سر انداخت
علی كه بر صفِ محشر فقط نظر انداخت
علی كه معنی و شرحِ تمامِ قرآن است
علی نمونة اعلی نام انسان است
علی امیر دلیران نمود یك مرد است
قسم به قصة غربت چكیده درد است
***
علی! چه شد كه عدالت در آسمان یخ زد؟
«علی» نگفته و گفته دهانمان یخ زد؟
***
شما كه معنی «مَنْ كُنْتُ» را نمیدانید
شما كه در صفِ اوّل، نماز میخوانید
شما كه در صف بیعت «علی علی» گفتید
شما كه بعد سقیفه به فكر خود رفتید
علی به فكرِ یتیمان، شما به فكر خود
علی به ذكرِ خدا و شما به ذكر خود
شما كه بستر خود را نرفته ترسیدید
شما بدون محافظ چگونه خوابیدید؟
علی بدون محافظ به بسترش میرفت
علی به بسترِ مرگ پیمبرش میرفت
در اینكه پیرو مولایمان شدی شك است
همینكه دیوِ ریا را صدا زدی شك است
همینكه نفس سگیتان دوباره خو كرده
نگو كه ذكر همیشهْات «علی علی» بوده
شما به یاد علیتان به خانه میرفتید؟
شما كه فرق علی را نشانه میرفتید
علی كه توی نگاهش خلاصه شد اما
به وقت غربت دارد نشانی از زهرا
نخورده سیب خدا را علی بهشتی شد
نگفته آیه «قالوا بلی» بهشتی شد
***
و بعد بركة باران، علی چه تنها شد
علی و چاه غریبی و ضجّههای خود
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* این شعر اعتراضی است به تمامی گروه خوارج، منافقین، و کسانی که به نحوی سعی داشته و دارند عدالت علی(ع) را زیر پا بگذارند.
برای دیدن من هم بهانه میگیری؟
هنوز اول راهم! بهانه میگیری؟
نخورده سیب لبت را به دام افتادم
هبوط، قصة آدم، بهانه میگیری
شنید قصه من را به زیر نامة من
نوشت سوی جهنم! بهانه میگیری
به بندْ بندِ تنِ من سرک کشیدی بعد ...
شکست آینه مبهم! بهانه میگیری
تمامِ سهم من از تو؛ خلاصهاش! آخر!
سکوت، بیکسی و غم، بهانه میگیری
باران گرفت، از سر چشمم، چکید رفت
خطی به روی خاطرههایم کشید، رفت
مثل همیشه، نامة من خاک میخورد
آن بیوفا کبوتر جلدی، پرید رفت
من هر چه هست، آدم معقول نیستم
دیوانهام، جنون مرا هم ندید، رفت
باید مسیر ذهن خودم را عوض کنم
از چشمهای شرقی نازش، برید رفت
دیگر امید مانده برایم، بایستم؟
او رفته است، رفته! بمانم؟ امید رفت
این سرنوشت شوم، کجا میکشد مرا
او هم شنید قصة من را، شنید، رفت
بغضم مدام توی گلو گیر میکند
این انتظار سرد، مرا پیر میکند
تا کی کنار در ... ؟! از بس نشستهام
خون، جای اشک، چشم مرا سیر میکند
یک روز خوبم و یک روز ... ؛ بیخیال!
حالم ، بدون حادثه تغییر میکند
با خود خیال میکنم امروز، میشود
دل را گرفته در غل و زنجیر میکند؟
امشب کدام برکه در آغوش میکشد
ماه مرا؟ زمانه چه تقدیر میکند؟!
دارد عذاب میدهد این فکر لعنتی
امروز هم ـ خدا نکند ـ دیر میکند!؟
جانِ علی، به غربتِ زهرا بلند شو
زهراترین ستارة دنیا بلند شو
پشتم شکست زیر هیاهویِ رفتنت
بعد از تو خنده میشود آیا؟ بلند شو
از کوچههای سردِ مدینه دلم گرفت
من ماندهام بدون تو تنها بلند شو
«گفتی که میروی به خدا میسپارمت»*
زود است رفتن تو به مولا! بلند شو
دیروز سمتِ چشم تو را ضجّه میزدم
امروز چاهِ غربت خود را بلند شو
بانو تو را به حُرمت آیینهها قسم
جانِ علی به غربت زهرا بلند شو
* . این بیت برگرفته از شعر دوست خوب شاعرم ابراهیم قبله آرباطان است.
تمام هوش و هواس و خیال، دیدن تو
چقدر سخت گرفته به فال، دیدن تو
چقدر ساکت و تنها کنارِ در، زانو
ـ بغل کنم؟! شده آخر محال، دیدن تو
تو سهم ماه منی برکه میشوم، شاید
خدایمان بنویسد حلال، دیدن تو
به هرچه که بپرستی دخیل میبندم
که قسمتم بشود احتمال، دیدن تو
جواب نامه ندادی، دلم بهانه گرفت!
و باز نامة بعدی، سوال! دیدن تو ... !؟
من از ترانة باران، سوال خواهم کرد
به هجر میکشد و یا وصال، دیدن تو؟!
مشت زمين يخ زد دهانش زخم برداشت
آيينه ساكت شد گمانش زخم برداشت
باران زمين بايري را جار ميزد
گلدانِ پشتِ پنجره را دار ميزد
جبريل از هفت آسمان بدجور افتاد
تاريخ از تاب و توان بدجور افتاد
زير همين خاك، عطسههاي مردگان را
تاريخ با حرص و ولع بلعيد اما
دريا كه موج خسته اي را حمل ميكرد
بر صخرهاي كوبيد با انبوهي از درد
خورشيد با نور خودش بيگانه ميشد
حتي اهورايِ زمان افسانه ميشد
ققنوسِ باور را در اين جا سر بُريدند
خنجر به پشتِ زخميِ ايمان كشيدند
يعقوب كه تنديس غم را ميتراشيد
از دوري يوسف رُخش را ميخراشيد
ديگر نه يعقوب و يوسف ماند و چاهي
ديگر نه پيراهن نه چشمِ كور و آهي
ديگر نه موسي ماند و نه دست و عصايش
ديگر نه عيسي ماند و نه دست شفايش
***
شهر غريبي، غُربتي دارد! ندارد؟
ماه از مُحاقش نفرتي دارد! ندارد ؟
***
تا كي به مانند زمين دورم بچرخم
تا كي به ساز آن و اين دورم بچرخم؟
اين دردهاي كهنه، درماني ندارد ؟
اصلاً نميخواهد كه باراني ببارد؟
اين دردهاي كهنه، محتاج طبيب است
اين سينة پُر درد، مشتاق حبيب است
يك مرد ميخواهد فقط يك مرد اما
يك مرد آري آشنا با درد اما
مردي كه در عمق زمان فرياد ميزد
همراه بُغض آسمان فرياد ميزد
مردي كه با زخم شقايق آشنا اَست
مردي كه با گيتار ندبه همنوا اَست
مردي كه ميآيد از اولادِ علي است
معني و شرح كاملِ دادِ علي است
مردي كه ميآيد خودِ قرآن و دين است
مردي كه يار و ياور مستضعفين است
او كولهبارِ غم به روي شانه دارد
داغِ گلِ ياسِ جوان در سينه دارد
معراجِ او طولاني اما خواهد آمد
در يك شب ظلماني اما خواهد آمد
چشمِ ملايك از نبودش گُر گرفته است
ديوار كعبه از سجودش گُر گرفته است
باور كنيد اين صبرها بيفايده نيست
پايان! سه نقطه .... آخر اين ماجرا چيست؟
من هم نميدانم ولي او خواهد آمد
با ساية عدلِ علي او خواهد آمد
***
در انتظار رؤيت خورشيد هستيم
زدهاست بر سر شعرم هوای گفتن تو
چقدر فاصله دارم برای گفتن تو
به وزن گریة باران سرودمت! نمَ نمَ ...
به شعر اگرچه نیاید هجای گفتن تو
قسم به لحظه دیدار، عاشقت شدهام
دچار گشتهام اصلاً به پای گفتن تو
به یک نگاه، شبیخون زدی به هستی من
غنیمتش دلِ من در فضای گفتن تو
و باز آخر نامه، نوشتهام ! امضاء!
چه خوب میشد دیدن به جای گفتن تو
....
امضاء محفوظ
اندازه تمام غزلها، نه! بیخیال!
یک آروزی لختِ هوسآفرین! محال!
در من چنان به فکر فرو رفته است مرگ!
غافل نشستهام نه هیاهو، نه قیل و قال!
امروز سمت چشم مرا موج میزنند
آن اشکهای زخمی حسرت، بدون حال!
رفتی که من مسافر باران شوم عزیز!
بال و پری نمانده برایم! کجاست بال!؟
فنجان قهوهای! من و تو! بعد از ظهر داغ
لعنت به سرنوشت! چه شد! نحس بود فال!
بیپلک کهکشانیت امشب کدام خواب!
در من خطور میکند! آخر! ... نه! بیخیال!
هر شاعر برای سرایش اشعار خود پیرو سبک و شاعر خاصی است. اما در خصوص اشعار خودم می بایست گفت زبان شعر من زبان شعر معاصر است و زبانی نو. و قالب شعری همان سبک کلاسیک. به واقع می توان گفت کلاسیک در زبان نو و مدرن. شعرایی که در این سبک بوده اند می توان به مرحوم قیصرامین پور/مرحوم حسین منزوی/ فاضل نظاری و .... را یاد برد.
در این راستا از راهنمایی های بسیاری از دوستان از جمله میثم امانی/ حسین هدایتی/ علی اکبر ساجدی/ ابراهیم قبله آرباطان/ جواد ماهر و شعرای انجمن شعر قم بهره مند بوده و هستم.
امیدوارم دوستان بتوانند از این وبلاگ بهره مند شوند و از راهنمایی های خود مرا بی دریغ نکنند.
مهر 1388
شهریور 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
اسفند 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
میثم امانی
شعر نو
مشاهیر ایران زمین
حس آشنا
طراوت باران
جواد ماهر
ابراهیم قبله آرباطان
انجمن شعر ایران
وبلاگ شاعران جوان قم
خانم سمیه طوسی
خانم زهرا اسماعیلگل (پرستوی مهاجر)
م.س.سارا
پرسه در خیال (سیدحمیدرضا برقعی)
سیدمحمد بابامیری
سیدمحمدجواد شرافت (عشق زلال)
حمیدرضا حامدی (میوه ممنوع)
مهزاد متقی (حس میکنم عجیب دوستش دارم)
سید مهدی موسوی (غزل پست مدرن)
خانم زهرا بختیاری (ظهور شعر پرواز)
خانم نجمه بسطامخانی (21ستاره عاشق در من متولد شدهاند)
خانم ا.سادات هاشمی(خاکستر سرد)
یک جوجه تیغی دوستداشتنی
جرعه جاری (محمد زارع قراملکی)
وبلاگ سیداکبر سیدینیا (جستارهای اجتماعی، اخلاقی، علمی و اعتقادی)
قالب های نایت اسکین
